کابل های MTP/MPO: نحوه انتخاب بر اساس قطبیت، نوع و سرعت

کابل‌های MTP/MPO ستون فقرات زیرساخت‌های فیبر{0} با چگالی بالا در مراکز داده مدرن، خوشه‌های هوش مصنوعی و شبکه‌های دانشگاه را تشکیل می‌دهند. اگر در حال برنامه‌ریزی لینک‌های نوری 40G، 100G، 400G یا 800G هستید، احتمالاً با عباراتی مانند MTP Jumper، MPO Trunk، قطبیت نوع B، کابل‌کشی پایه-8 یا کابل مهار مواجه شده‌اید - و ممکن است مطمئن نباشید که آنها چگونه به یکدیگر مرتبط هستند یا اینکه واقعاً کدام را باید سفارش دهید.

بیشتر راهنماها اصطلاحات را به خوبی پوشش می دهند، اما از کمک به شما در تصمیم گیری خرید کوتاهی می کنند. این مقاله هر دو را انجام می دهد. این توضیح می‌دهد که کابل‌های MTP/MPO چیست، انواع کابل‌های اصلی چگونه متفاوت هستند، چگونه قطبیت و تعداد فیبر بر سازگاری تأثیر می‌گذارند، و - مهم‌تر از همه - نحوه انتخاب کابل مناسب برای یک فرستنده گیرنده، سرعت پیوند، و محیط فیزیکی خاص. در صورت لزوم، ما به آن اشاره می کنیمANSI/TIA-568استانداردهای کابل کشی ساختاریافته و مشخصات اترنت IEEE 802.3 برای قابل تأیید نگه داشتن ادعاها.

کابل های MTP/MPO چیست؟

کابل‌های MTP/MPO مجموعه‌های فیبر نوری هستند که از چند-فشار فیبر-روی کانکتورها استفاده می‌کنند، که هر کدام 8، 12، 16 یا 24 فیبر را در یک فرول حمل می‌کنند. در مقایسه با پچ‌کوردهای دوبلکس LC یا SC که یک یا دو فیبر را در هر کانکتور حمل می‌کنند، یک رابط MTP/MPO بسیاری از مسیرهای نوری را در یک نقطه اتصال فشرده یکپارچه می‌کند. در استقرار واقعی، این به طور مستقیم به حجم کابل کمتر، تامین سریعتر و تراکم پورت بالاتر در هر واحد رک ترجمه می شود.

این کابل‌ها از انتقال نوری موازی پشتیبانی می‌کنند - روش استفاده شده توسط فرستنده‌های گیرنده مانند 40GBASE-SR4 (8 فیبر)، 100GBASE-SR4 (8 فیبر) و 400GBASE{10}}SR8 (16 فیبر در محیط‌های تکی) جفت فیبر می تواند در طول موج های کوتاه حمل شود.
 

جایی که کابل های MTP/MPO معمولا استفاده می شود

کابل‌کشی MTP/MPO را تقریباً در همه-محیط‌های فیبر پرسرعت مدرن پیدا خواهید کرد: پارچه‌های مرکز داده برگ-، مجموعه‌های آموزشی محاسباتی و GPU/AI با عملکرد بالا، پیوندهای ستون فقرات دانشگاه و ساختمان، دفاتر مرکزی مخابرات، و سیستم‌های کابل‌کشی ساختاریافته طراحی‌شده برای افزایش سرعت{3}. در هر مورد، مزیت اصلی همان - فیبر بیشتر از طریق مجرا و فضای سینی کمتر، با حرکت‌ها، افزودن‌ها و تغییرات سریع‌تر در مقایسه با پچ‌کوردهای دوبلکس جداگانه است.

MTP در مقابل MPO: تفاوت چیست و چه زمانی اهمیت دارد؟

این یکی از سوالاتی است که اغلب در این زمینه جستجو می شود و پاسخ آن بیش از آن چیزی است که بسیاری از خریداران متوجه می شوند.

MPO (Multi-Fiber Push-On) فرمت اتصال عمومی است که توسط استانداردهای بین‌المللی از جمله IEC 61754-7 تعریف شده است. هر سازنده ای می تواند یک کانکتور مطابق با MPO تولید کند. MTP یک علامت تجاری ثبت شده استایالات متحده Conec، شرکتی که در ابتدا چند-فشار فیبر-در خانواده اتصال دهنده ها را توسعه داد. کانکتور MTP با تمام استانداردهای سازگاری با یکدیگر مطابقت دارد (TIA-604-5 / IEC 61754-7) اما چندین پیشرفت مهندسی اضافه می کند که بر عملکرد دنیای واقعی تأثیر می گذارد.

تفاوت های کلیدی مهندسی

کانکتور MTP از پین‌های راهنما بیضوی-فولاد ضدزنگ به جای پین‌های مسطح موجود در کانکتورهای عمومی MPO استفاده می‌کند که دقت تراز فیبر-به-فیبر را بهبود می‌بخشد. همچنین دارای یک مکانیسم فرول شناور است که تماس فیزیکی را تحت فشار کابل یا انبساط حرارتی حفظ می‌کند -، جزئیاتی که زمانی که کانکتور مستقیماً به فرستنده گیرنده تحت بار متصل می‌شود، بیشترین اهمیت را دارد. علاوه بر این، محفظه MTP قابل جابجایی است، که به تکنسین‌های میدانی اجازه می‌دهد تا فرول را دوباره-براق کنند، جنسیت رابط را تغییر دهند یا قطبیت را بدون تعویض کل مجموعه تنظیم کنند.

از نظر عملکرد اندازه گیری شده، کانکتورهای چند حالته استاندارد MTP Elite به یک استاندارد معمولی دست می یابنداز دست دادن درجحدود 0.10 دسی بل در هر جفت جفت شده با حداکثر 0.35 دسی بل، در مقایسه با حداکثر 0.75 دسی بل برای کانکتورهای عمومی MPO. این تفاوت ممکن است کوچک به نظر برسد، اما به سرعت در یک پیوند چند{{4}پیوندی ترکیب می‌شود. چهار-مسیر اتصال-به-برگی با استفاده از اتصالات استاندارد MPO با سرعت 0.25 دسی بل، هر کدام 1.0 دسی بل بودجه پیوند مصرف می‌کند. همان مسیر با استفاده از کانکتورهای MTP Elite در 0.15 دسی بل، هر کدام فقط 0.6 دسی بل استفاده می‌کند - که حاشیه قابل توجهی برای تضعیف فیبر و ارتقاءهای آینده باقی می‌گذارد.

وقتی انتخاب MTP در مقابل MPO واقعا مهم است

برای یک پیوند کوتاه و کم-اتصال- 40G در حالت چند حالته OM4، شکاف عملکرد بین MTP و اتصالات عمومی MPO ممکن است تعیین کننده نباشد. اما در سناریوهای زیر، مشخص کردن کانکتورهای درجه یک MTP یک ضرورت عملی است تا لوکس: استقرار 400G و 800G در جایی که بودجه پیوند محدود است (به عنوان مثال، 400GBASE-SR8 تقریباً 1.9 دسی بل بودجه کل کانال را مشخص می کند). ستون فقرات با اتصالات آداپتور متعدد به صورت سری. محیط هایی که نیاز به اتصال مجدد مکرر بیش از 300 چرخه جفت گیری دارند. و کانال‌های تک حالت{13}}که در آنها الزامات ضرر بازگشت سختگیرانه است. برای مقایسه فنی عمیق تر، ما را ببینیدراهنمای انتخاب مهندس MTP در مقابل MPO.
 

انواع کابل MTP/MPO: Trunk vs Harness vs Breakout vs Jumper

یکی از رایج ترین اشتباهات سفارش خرید نوع کابل اشتباه برای نقشی است که باید پر کند. هر نوع کابل MTP/MPO عملکرد مشخصی را در یک سیستم کابل کشی ساخت یافته انجام می دهد و درک تفاوت ها از عدم تطابق پرهزینه جلوگیری می کند.

جامپر MTP/MPO (پچ کورد)

یک جامپر - همچنین به نام پچ کورد - دارای یک اتصال دهنده MTP/MPO در هر دو سر است و معمولاً برای اتصالات کوتاه و مستقیم استفاده می شود: فرستنده گیرنده به فرستنده گیرنده، پورت تجهیزات به وصله پانل، یا سوئیچ برای سوئیچ در همان رک یا قفسه های مجاور. جامپرها ساده ترین نوع کابل MTP/MPO هستند. در معماری کابل کشی ساخت یافته، آنها تجهیزات فعال را به زیرساخت غیرفعال متصل می کنند. مرور کنیدپچ کوردهای MTP/MPOبرای تنظیمات موجود

کابل ترانک MTP/MPO

کابل تنه یک مجموعه ستون فقرات چند فیبر-با اتصالات MTP/MPO در دو انتها است که برای اتصال وصله پانل ها، قاب های توزیع یا کابینت ها در مسیرهای سازمان یافته طولانی تر طراحی شده است. ترانک ها نیروی کار کابل کشی ساخت یافته هستند - آنها تعداد فیبر بالایی (اغلب 24، 48، 72 یا بیشتر فیبر) را بین ردیف ها، سالن ها یا ساختمان ها حمل می کنند. در پروژه های مرکز داده واقعی، ترانک ها معمولاً ابتدا در مرحله ساخت- نصب می شوند و به ندرت پس از آن جابه جا می شوند. زیرساخت ترانک{9}}به خوبی برنامه ریزی شده از چندین نسل از فناوری فرستنده گیرنده بدون کابل کشی مجدد پشتیبانی می کند. ما را ببینیدکابل صندوق عقب MTP/MPOمحدوده محصول برای مشخصات

کابل مهار MTP/MPO (خروجی فن).

کابل مهار دارای یک کانکتور MTP/MPO در یک طرف و چندین اتصال دوبلکس - معمولاً LC - در طرف دیگر است. این نوع کابل شکاف بین زیرساخت‌های MTP/MPO چند فیبر-و تجهیزات دوبلکس سنتی را پر می‌کند. یک مورد رایج واقعی-در جهان: یک فرستنده گیرنده 100GBASE-SR4 از طریق یک جامپر 8 فیبر MTP/MPO به یک پچ پنل متصل می‌شود. در طرف دیگر پنل، یک کابل مهاری آن 8 فیبر را به چهار پورت LC دوبلکس باز می کند که هر کدام یک NIC سرور 25G را تغذیه می کنند. کابل های هارنس به ویژه در هنگام انتقال سرعت، زمانی که بخشی از شبکه از اپتیک موازی استفاده می کند و بقیه هنوز از اتصال دوطرفه استفاده می کنند، بسیار مهم هستند.

کابل شکست MTP/MPO

یک کابل جداکننده، یک اتصال چند فیبر-MTP/MPO را به چند گروه کوچکتر MTP/MPO تقسیم می‌کند. برای مثال، ممکن است نیاز باشد که یک ترانک 24{7}}فیبری MPO به عنوان سه اتصال MTP/MPO 8 فیبر برای مطابقت با فرستنده گیرنده Base-8 توزیع شود. کابل های Breakout این توزیع مجدد را بدون نیاز به کاست یا پانل انجام می دهند. آنها به ویژه در محیط های با چگالی بالا و در طول انتقال بین معماری Base-12 و Base-8 مفید هستند. برای مقایسه دقیق و راهنمای انتخاب، نگاه کنیدنحوه انتخاب کابل شکست MPO.
 

کدام نوع کابل را باید سفارش دهید؟

برای یک نمای کلی تر از نحوه کار کابل های تنه، برش و مهار در یک سیستم کابل کشی، به راهنمای ما مراجعه کنید.انواع کابل MPO و نحوه انتخاب.

چگونه کابل های MTP/MPO طبقه بندی می شوند: تعداد فیبر، قطبیت، حالت و ژاکت

پس از شناسایی نوع کابل مناسب، مرحله بعدی تعیین چهار پارامتر کلیدی است که سازگاری و عملکرد را تعیین می کند. اشتباه گرفتن هر یک از این موارد می تواند باعث شکست لینک یا تاخیر در خرید شود.

تعداد فیبر: Base-8، Base-12، Base-16 و Base-24

تعداد فیبر باید با معماری فرستنده گیرنده مطابقت داشته باشد، نه فقط با چگالی پانل. در اینجا نحوه نگاشت استانداردهای رایج اترنت به تعداد فیبر آمده است:

یک اشتباه رایج در سفارش، انتخاب Base-12 ترانک برای محیطی است که فرستنده گیرنده Base-8 را اجرا می کند. در یک سیستم Base-12 که ترافیک 8 فیبر را حمل می کند، چهار فیبر در هر کانکتور استفاده نمی شود - 33٪ از کارخانه فیبر را هدر می دهد. در استقرار واقعی، این عدم تطابق همچنین شکست و وصله را پیچیده می کند. روش درست این است که ابتدا نوع فرستنده گیرنده اصلی خود را تعیین کنید، سپس معماری پایه را انتخاب کنید که با آن هماهنگ باشد. اگر انتظار دارید ترکیبی از کاربردهای 8 فیبر و 12 فیبر وجود داشته باشد، لایه تنه را در اطراف مورد استفاده غالب برنامه ریزی کنید و استثنائات را در پچ پنل با ماژول های شکست مناسب مدیریت کنید.

قطبیت: نوع A، نوع B، و نوع C - به کدام یک نیاز دارید؟

قطبیت تعیین می کند که چگونه موقعیت فیبر ارسال و دریافت از یک سر کابل به سر دیگر نگاشت می شود. اگر قطبیت اشتباه باشد، فرستنده در یک انتهای دیگر به گیرنده - نمی رسد و پیوند از کار می افتد حتی اگر اتصال دهنده ها بطور فیزیکی بدون مشکل با هم جفت شوند.

استاندارد ANSI/TIA-568.3 سه روش کلاسیک قطبیت را تعریف می‌کند و از تجدیدنظر سال 2022 (TIA-568.3-E)، دو روش جهانی جدیدتر (U1 و U2):

• نوع A (روش A):مستقیم-از طریق کابل تنه با یک اتصال کلید-بالا در یک طرف و کلید-پایین در طرف دیگر. برای دستیابی به چرخش Tx-به یک سیم دوبلکس نوع-A to Type-B در یک انتها نیاز دارد.
• نوع B (روش B):کابل صندوق عقب کاملاً معکوس با کانکتورهای کلیدی-بالا در هر دو طرف. برگشت فیبر در داخل خود تنه اتفاق می‌افتد، بنابراین می‌توان از پچ‌کوردهای دوبلکس یکسان (A-تا{3}}A) در هر دو انتها استفاده کرد. نوع B به دلیل همین سادگی، پرکاربردترین روش قطبیت در کابل کشی موازی{5}}ساختار نوری مدرن است.
• نوع C (روش C):متقاطع دو به دو، که در آن هر جفت فیبر مجاور برگردانده می شود. در عمل به دلیل پیچیدگی ساخت و مزایای محدود نسبت به نوع B کمتر رایج است.
• روش های جهانی U1 و U2:هر دو روش در TIA-568.3{3}}E (سپتامبر 2022) معرفی شدند، هر دو روش از Trunkهای نوع{4}B و سیم‌های وصله دوبلکس-به{7}}B استفاده می‌کنند، اما در جهت آداپتور آرایه متفاوت هستند. آنها با اجازه دادن به اجزای یکسان در هر دو انتهای کانال، استقرار را ساده می کنند - خطاهای سفارش مرتبط با قطبیت را کاهش می دهند که یکی از دلایل اصلی تاخیر در نصب است.

برای اکثر خریدارانی که یک سیستم کابل کشی ساختاریافته جدید با اپتیک موازی برنامه ریزی می کنند، ترانک های نوع B یک پیش فرض مطمئن هستند. اگر در حال گسترش یا وصله کردن به یک سیستم موجود هستید، باید قبل از سفارش کابل جدید، روش قطبی را که قبلاً استفاده شده است شناسایی کنید.

حالت فیبر: OM3، OM4، OM5، و OS2 - انتخاب بر اساس فاصله و برنامه

انتخاب حالت فیبر به فاصله پیوند، نیازهای طول موج، و برنامه‌های مهاجرت بلندمدت- بستگی دارد. در اینجا یک مرور عملی وجود دارد:

در تصمیم‌گیری‌های خرید واقعی، رایج‌ترین انتخاب برای پیوندهای مرکز داده درون ساختمانی، OM4 است، زیرا 100 متر در 400G SR8 را پوشش می‌دهد و از طیف کاملی از فرستنده‌های موازی{5} چند حالته پشتیبانی می‌کند. حالت تک-OS2 معمولاً زمانی انتخاب می‌شود که پیوندها بیش از 100 متر باشد، زمانی که معماری از فرستنده‌های گیرنده CWDM یا DWDM استفاده می‌کند، یا زمانی که طرح شبکه برای یکپارچگی یک حالت{10}} را فراخوانی می‌کند. برای مقایسه دقیق فاصله و پهنای باند، ما را ببینیدراهنمای فاصله فیبر چند حالته OM1–OM5ومقایسه فیبر تک حالته OS1 در مقابل OS2-.

رتبه بندی ژاکت: LSZH، OFNP، و OFNR

روکش کابل تعیین می کند که در کجا می توان کابل را بصورت قانونی و ایمن نصب کرد. این یک پارامتر عملکرد نیست - بلکه یک پارامتر مطابق با کد ساختمان است و اشتباه گرفتن آن می تواند بیمه را باطل کند یا بازرسی را با شکست مواجه کند.

• OFNP (پلنوم):برای کابل‌هایی که از طریق فضاهای هوایی پلنوم - فضاهای بالای سقف‌های افت‌دار یا زیر طبقات مرتفع مورد استفاده برای گردش هوا مورد نیاز است. کابل‌های دارای رتبه{2}}Plenum از مواد ضد حریق-استفاده می‌کنند که دود کمتر و دود سمی تولید می‌کنند.
• OFNR (رایزر):برای کابل های عمودی بین طبقات مورد نیاز است. کابل‌های درجه‌بندی{1}}رایزر در طول طول خود در برابر انتشار شعله مقاومت می‌کنند، اما برای فضاهای پلنوم رتبه‌بندی نمی‌شوند.
• LSZH (هالوژن کم دود صفر):در تأسیسات اروپایی و بین‌المللی و همچنین در محیط‌های بسته مانند تونل‌ها و کشتی‌ها، که برای محدود کردن انتشار گازهای سمی در آتش‌سوزی، به مواد بدون هالوژن-معمول است.

کابلی که از نظر نوری صحیح است و قطبیت مناسبی دارد، همچنان می تواند توسط بازرس رد شود، اگر درجه بندی ژاکت با محیط نصب مطابقت نداشته باشد. همیشه قبل از نهایی کردن سفارش کابل، الزامات کد محلی را تأیید کنید.

نحوه انتخاب کابل MTP/MPO مناسب برای 40G، 100G، 400G یا 800G

به جای تلاش برای به خاطر سپردن همه مشخصات، از این فرآیند تصمیم گیری پنج مرحله ای- استفاده کنید. در گردش کار تدارکات واقعی، این دنباله از رایج ترین خطاهای انتخاب جلوگیری می کند.

مرحله 1: فرستنده و گیرنده و سرعت پیوند خود را شناسایی کنید

با سخت افزاری شروع کنید که طراحی شبکه شما قبلاً مشخص کرده است. مدل فرستنده گیرنده تعداد فیبر، طول موج، نوع رابط و حداکثر دسترسی را دیکته می کند. برای مثال، یک فرستنده گیرنده 400GBASE-SR8 QSFP-DD به ۱۶ فیبر روی فیبر چند حالته با رابط MPO-16 APC نیاز دارد و تا 100 متر را در OM4 پشتیبانی می‌کند. یک 400GBASE{13}}DR4 QSFP{15}}DD به 8 فیبر تک حالته با برد 500 متر نیاز دارد. اینها اساساً نیازهای کابل متفاوتی هستند که توسط همان برچسب "400G" هدایت می شوند، به همین دلیل است که شروع با مدل خاص فرستنده گیرنده بیشتر از شروع با شماره سرعت به تنهایی اهمیت دارد.

مرحله 2: تعداد فیبر را با معماری پایه خود مطابقت دهید

هنگامی که فرستنده و گیرنده شناخته شد، تعداد فیبر مورد نیاز مستقیماً دنبال می شود. جدول در بخش شمارش فیبر در بالا، استانداردهای رایج اترنت را با معماری پایه آنها ترسیم می کند. بالاترین تعداد فیبر موجود را پیش‌فرض نکنید. یک ترانک فیبر 24{5}"بهتر" از یک ترانک 8 فیبر نیست - این یک انتخاب زیرساختی متفاوت است که تنها در صورتی منطقی است که طرح وصله، ماژول های شکست و ترکیب فرستنده گیرنده حول آن طراحی شده باشند.

مرحله 3: قطبیت و جنسیت رابط را تأیید کنید

این مرحله ای است که در آن بیشترین خطاهای سفارشی رخ می دهد، مخصوصاً در اولین بار{0} استقرار MTP/MPO. قبل از ثبت سفارش، سه چیز را تأیید کنید: روش قطبیت (نوع A، B، C، یا جهانی)، جنسیت رابط در هر انتها (نر/پین شده یا زن/بدون پین)، و جهت کلید مورد انتظار پچ پنل ها یا کاست های شما. قانون استاندارد این است که یک کانکتور جفت گیری باید پین شود (نر) و دیگری بدون پین (ماده). از آنجایی که بیشتر درگاه‌های تجهیزات فعال پین شده‌اند، سیم وصله متصل به درگاه تجهیزات باید در انتهای دستگاه باز شود.

مرحله 4: حالت فیبر را بر اساس فاصله و اپتیک انتخاب کنید

برای پیوندهای زیر 100 متر با استفاده از فرستنده گیرنده چند حالته، OM4 رایج ترین و ایمن ترین پیش فرض در استقرار مرکز داده فعلی است. برای پیوندهای فراتر از 100 متر، یا هنگام استفاده از فرستنده و گیرنده های تک حالته (DR4، FR8، LR8)، OS2 را مشخص کنید. همچنین استراتژی زیرساختی بلندمدت-سازمان خود را در نظر بگیرید: برخی از اپراتورها حتی برای پیوندهای کوتاه، یک حالت{10}} را در سرتاسر نصب می‌کنند و هزینه فرستنده و گیرنده بالاتر را در ازای یک کارخانه فیبری که هرگز با افزایش سرعت نیاز به تعویض ندارد، می‌پذیرند.

مرحله 5: رتبه بندی ژاکت را برای محیط فیزیکی تأیید کنید

قبل از نهایی کردن سفارش، بررسی کنید که آیا مسیر کابل به رتبه بندی Plenum، Riser یا LSZH نیاز دارد. در مراحل اولیه طراحی، زمانی که تمرکز بر روی اپتیک و معماری است، به راحتی می توان از آن چشم پوشی کرد، اما اگر کابل با قوانین ساختمانی مطابقت نداشته باشد، در زمان نصب به یک مشکل مسدود کننده تبدیل می شود.
 

سناریوهای متداول استقرار MTP/MPO

برای نشان دادن اینکه چگونه این انتخاب ها با هم ترکیب می شوند، در اینجا سه ​​الگوی استقرار که اغلب در محیط های تولید دیده می شود، آورده شده است.

تغییر مستقیم-به-تغییر پیوند (برگ-پارچه ستون فقرات)

در یک پارچه مرکز داده برگ-اسپین، هر سوئیچ برگ به هر سوئیچ ستون فقرات متصل می‌شود. اگر هر دو سوئیچ از فرستنده گیرنده 100GBASE-SR4 استفاده می‌کنند، پیوند به یک جامپر 8{7}}فیبر OM4 MTP/MPO با قطبیت نوع B - یک طرف نر و دیگری ماده نیاز دارد. این ساده ترین راه اندازی MTP/MPO است: یک کابل، بدون پانل، بدون شکستگی. برای پارچه‌های کوچک-تا{12}}در اندازه‌های متوسط{13}}که در آن طرح قفسه فاصله ستون فقرات{14}}تا برگ را کوتاه می‌کند، خوب کار می‌کند.

کابل کشی ساخت یافته با پچ پنل

در محیط های بزرگتر، برای مقیاس پذیری و مدیریت، اتصال از طریق پانل ها ایجاد می شود. یک مسیر ساختاری معمولی به این صورت است: تجهیزات از طریق پرش های MTP/MPO به یک پچ پانل محلی متصل می شوند. یک کابل تنه از آن پانل به یک پانل از راه دور در کابینت یا ردیف دیگر می رود. پنل از راه دور از طریق یک جامپر دیگر یا از طریق یک کابل مهار که به درگاه های LC دوبلکس فن می شود، به تجهیزات متصل می شود. این معماری اتصالات آداپتور را اضافه می کند، بنابراین بودجه از دست دادن درج مهم تر می شود - دلیل دیگری برای تعیین اتصالات درجه MTP برای لایه ترانک.

400G-تا-4×100G Breakout

یک فرستنده گیرنده 400GBASE-SR8 (16 فیبر) را می توان با استفاده از کابل شکست 2×MPO{19}}8 تا 1×MPO-16 به چهار پیوند 100GBASE-SR4 (هر کدام 8 فیبر) تقسیم کرد. این الگو در محیط هایی که در آن یک پورت ستون فقرات 400G چندین سوئیچ برگ 100G را تغذیه می کند، رایج است. کابل شکاف توزیع مجدد فیبر را انجام می دهد و هر پیوند 100G پایین دست مسیر 8 فیبر خود را دارد. درست کردن پلاریته و نگاشت پین روی کابل شکست بسیار مهم است - همیشه با یادداشت کاربردی فروشنده فرستنده گیرنده یامشخصات محصول کابل برک آوتقبل از سفارش

اشتباهات رایج MTP/MPO و نحوه اجتناب از آنها

حتی تیم های باتجربه کابل کشی نیز با این مشکلات مواجه می شوند. دانستن آنها از قبل باعث صرفه جویی در وقت و هزینه می شود.

عدم تطابق اتصال دهنده های نر و ماده

اتصال MTP/MPO به یک کانکتور پین شده (مذکر) و یک کانکتور بدون پین (مونث) نیاز دارد. اگر هر دو انتها یک جنس باشند، فیبرها در یک راستا قرار نمی گیرند و پیوند از دست دادن زیاد یا بدون سیگنال را نشان می دهد. همیشه قبل از سفارش، جنسیت را در هر انتها بررسی کنید، به خصوص هنگام مونتاژ یک سیستم ترکیبی از چندین فروشنده.

انتخاب قطب اشتباه برای سیستم

خطاهای قطبی یکی از دلایل اصلی تاخیر در نصب MTP/MPO است. یک تنه نوع A در سیستم نوع B بدون تغییر پچ کورد در هر دو انتها کار نمی کند. هنگام گسترش یک سیستم موجود، روش قطبیت را که قبلاً مستقر شده است شناسایی کنید و دقیقاً با آن مطابقت دهید. هنگام ساخت جدید، یک روش قطبی را در کل نصب استاندارد کنید.

انتخاب حالت فیبر بدون بررسی سازگاری فرستنده گیرنده

OM3، OM4، OM5، یا OS2 را بر اساس عادت یا قیمت انبوه انتخاب نکنید. برگه اطلاعات فرستنده گیرنده مشخص می کند که کدام نوع فیبر و در چه فاصله ای پشتیبانی می شود. به عنوان مثال، 400GBASE-SR8 70 متر را در OM3 پشتیبانی می‌کند، اما 100 متر را در OM{12}} پشتیبانی می‌کند، یک اختلاف دسترسی 30 درصدی که می‌تواند در یک سالن داده بزرگ مهم باشد.

نادیده گرفتن تراز معماری پایه

نصب پایه-12 ترانک برای یک محیط فرستنده گیرنده Base-8 یک سوم{10}}فیبر شما را هدر می‌دهد و عوارض شکست را ایجاد می‌کند. برعکس، نصب فقط Base-8 در محیطی که هنوز از 10G-SR قدیمی استفاده می کند (که از 2 فیبر از یک MPO 12 فیبر استفاده می کند) منجر به مشکلات مختلفی می شود. معماری پایه را حول ترکیب فرستنده گیرنده اولیه و آینده نزدیک خود برنامه ریزی کنید، نه در حدود ارزان ترین قیمت در هر متر.

مشرف به الزامات رتبه بندی ژاکت

کابلی با اپتیک، قطبیت و تعداد فیبر مناسب، در صورتی که دارای رتبه بندی ژاکت نامناسب باشد، باز هم می تواند بازرسی نشود. الزامات پلنوم، رایزر یا LSZH را در مرحله طراحی - تأیید کنید، نه بعد از اینکه کابل از سینی کشیده شد.

سوالات متداول در مورد کابل های MTP/MPO

آیا کانکتورهای MTP و MPO یکسان هستند؟

نه دقیقا. MPO فرمت اتصال چند فیبر عمومی است که تحت استاندارد IEC 61754-7 استاندارد شده است. MTP یک نسخه ممتاز از کانکتور MPO است که توسط US Conec ساخته شده است، با تلرانس های مکانیکی محکم تر، فرول شناور و محفظه قابل جابجایی. همه کانکتورهای MTP با MPO سازگار هستند، اما همه کانکتورهای MPO مشخصات عملکرد MTP را ندارند.

کدام نوع قطبی بیشتر برای اپتیک موازی استفاده می شود؟

نوع B پرکاربردترین روش قطبیت برای کابل کشی موازی-ساختار نوری است زیرا تمام موقعیت های فیبر را در داخل تنه معکوس می کند، و اجازه می دهد تا سیم های وصله یکسان در هر دو انتها وجود داشته باشد. روش‌های جهانی جدیدتر (U1/U2) معرفی‌شده در ANSI/TIA-568.3-E (2022) نیز بر روی کابل‌های Trunk نوع B ساخته شده‌اند و انتخاب مؤلفه را ساده‌تر می‌کنند.

آیا باید Base-8 یا Base-12 را برای نصب جدید انتخاب کنم؟

بستگی به ترکیب فرستنده گیرنده شما دارد. اگر برنامه‌های اصلی شما 40GBASE-SR4، 100GBASE-SR4، یا 400GBASE-SR4 - هستند که همگی از ۸ فیبر استفاده می‌کنند -، Base-8 از هدر رفتن فیبرها جلوگیری می‌کند و شکستگی‌ها را ساده می‌کند. اگر به سازگاری قبلی با 10G-SR قدیمی (2 فیبر از یک MPO 12 فیبر) نیاز دارید یا محیط شما از 100GBASE-SR10 (20 فیبر) استفاده می‌کند، Base-12 ممکن است کاربردی‌تر باشد. بسیاری از مراکز داده جدید گرین فیلد در حال استانداردسازی در Base-8 هستند.

آیا کابل های MTP/MPO می توانند اترنت 400G و 800G را پشتیبانی کنند؟

بله. استاندارد IEEE 802.3cm 400GBASE-SR8 را تعریف می‌کند که از 16 فیبر چند حالته روی یک رابط MPO-16 و 400GBASE-SR4.2 استفاده می‌کند که از 8 فیبر با دو طول موج استفاده می‌کند. استاندارد IEEE 802.3db 400GBASE{19}}SR4 را با استفاده از 8 فیبر در 100G در هر خط اضافه می‌کند. برای یک حالت-400G (DR4، FR8، LR8)، 8-فیبر یا فیبر{29}}مجموعه‌های MTP/MPO{29}}جفت استفاده می‌شود. 800استانداردهای G تحت IEEE 802.3df همچنان بر رابط‌های چند فیبری مبتنی بر MPO تکیه می‌کنند.

چگونه بین OM4 و OS2 تصمیم بگیرم؟

با فاصله و نوع فرستنده و گیرنده شروع کنید. برای برنامه‌های کاربردی چند حالته کوتاه-تا تقریباً 100 متر (محدوده معمولی مرکز داده درون{3}}ساختمانی)، OM4 جفت شده با گیرنده‌های نوع SR-گزینه استاندارد است. برای پیوندهای بیش از 100 متر، اتصالات بین ساختمانی، یا معماری‌هایی که از فرستنده گیرنده DR4/FR8/LR8 استفاده می‌کنند، حالت تک-OS2 لازم است. برخی از سازمان ها OS2 را برای یکنواختی نصب می کنند و هزینه های فرستنده و گیرنده بالاتر را در ازای یک کارخانه فیبر بدون سقف فاصله یا سرعت می پذیرند.

از اتصال MTP/MPO چه میزان از دست دادن درج را باید انتظار داشته باشم؟

برای کانکتورهای چند حالته MTP Elite، افت درج معمولی تقریباً 0.10 دسی بل در هر جفت جفت، با حداکثر 0.35 دسی بل است. برای کانکتورهای استاندارد درجه {3}MPO، حداکثر می تواند به 0.60-0.75 دسی بل برسد. کانکتورهای تک حالته MTP Elite نیز حداکثر 0.35 دسی بل را هدف قرار می دهند. این مقادیر در هر{10}اتصال هستند. از دست دادن کل کانال شامل همه اتصالات اتصال، اتصالات و تضعیف فیبر در فاصله پیوند است.

تفاوت بین کابل مهار و کابل شکست چیست؟

یک کابل مهار از MTP/MPO در یک طرف به چندین کانکتور دوبلکس (معمولاً LC) در طرف دیگر - زیرساخت فیبر چند- پل با تجهیزات دوبلکس انتقال می‌یابد. یک کابل جداکننده از یک کانکتور MTP/MPO به چندین رابط کوچکتر MTP/MPO انتقال می‌یابد - که فیبرها را در دامنه چند فیبر-توزیع می‌کند. هنگامی که نیاز دارید به درگاه های دوبلکس فن بیرون بزنید، از مهار استفاده کنید. هنگامی که نیاز به تقسیم به گروه های کوچکتر MTP/MPO دارید، از یک شکست استفاده کنید.

آیا باید نگران تمیز کردن کانکتور با کابل های MTP/MPO باشم؟

بله. آلودگی عامل اصلی تلفات زیاد در تاسیسات میدانی است. از آنجایی که یک فرول MTP/MPO دارای 8، 12، 16 یا چند صفحه انتهایی فیبر{5}}در یک رابط واحد است، یک ذره گرد و غبار می‌تواند چندین فیبر را به طور همزمان تحت تأثیر قرار دهد. همیشه کانکتور و آداپتور را قبل از هر جفت گیری، با استفاده از ابزار تمیزکننده MTP/MPO ساخته شده، بررسی و تمیز کنید. یک محدوده بازرسی بصری طراحی شده برای اتصالات چند فیبر- ضروری است - تنها به تمیز کردن و بدون تأیید بصری متکی نباشید.